"Sakramenty są skutecznymi znakami łaski, ustanowionymi przez Chrystusa i powierzonymi Kościołowi. Przez te znaki jest nam udzielane życie Boże. Obrzędy widzialne, w których celebruje się sakramenty, oznaczają i urzeczywistniają łaski właściwe każdemu sakramentowi. Przynoszą one owoc w tych, którzy je przyjmują z odpowiednią dyspozycją" (KKK 1131).

Sakramenty święte przeznaczone są dla żywych i dla wierzących.

Podział sakramentów

• Sakramenty, które można przyjąć raz w życiu, czyli niepowtarzalne (chrzest, bierzmowanie, święcenia (potocznie kapłaństwo) i takie, które można przyjąć wiele razy, czyli powtarzalne (Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych,małżeństwo).

• Sakramenty, które można przyjąć tylko w stanie łaski uświęcającej - tzw. sakramenty żywych (bierzmowanie, Eucharystia, namaszczenie chorych, święcenia (potocznie kapłaństwo), małżeństwo) i takie, które przyjmuje się dla zgładzenia grzechów - tzw. sakramenty umarłych (chrzest, pokuta).

• Sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego (chrzest, bierzmowanie, Eucharystia), sakramenty uzdrowienia (pokuta, namaszczenie chorych), sakramenty w służbie komunii i posłania wiernych (święcenia (potocznie kapłaństwo), małżeństwo).

Podkategorie : Każdy sakrament w osobnej podkategorii działu Sakramenty.

Chrzest jest to pierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, który:

                  gładzi grzechy

                  daje życie nadprzyrodzone (łaska uświęcająca),

                  czyni nas członkami kościoła katolickiego

                  daje udział w kapłaństwie chrystusa.

Pan jezus ustanowił sakrament chrztu słowami: "nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię ojca i syna, i ducha Świętego" (mt 28, 19-20).

Chrzci się przez zanurzenie kandydata w wodzie lub przez polanie wodą jego głowy, wypowiadając przy tym słowa: "n., ja ciebie chrzczę w imię ojca i syna, i ducha Świętego".
Konieczności przyjmowania chrztu domaga się pan jezus, który powiedział: "jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z ducha Świętego, nie może wejść do królestwa bożego" (j 3, 5).chrzest przyjmuje się jeden raz w życiu, ponieważ wyciska on na duszy niezatarte, duchowe znamię, "charakter", który uzdalnia ochrzczonego do uczestnictwa w kulcie chrześcijańskim. w razie konieczności każda osoba może udzielić chrztu, pod warunkiem, że ma intencję uczynienia tego, co czyni kościół, i poleje kandydata wodą, mówiąc: "ja ciebie chrzczę w imię ojca i syna, i ducha Świętego".

Sakrament chrztu Świętego udzielany jest w II i IV niedzielę miesiąca, w czasie mszy świętej o godz. 10.00

( W I i II dzień świąt bożego narodzenia i Wielkanocy chrzest udzielany jest w czasie mszy świętej o godz. 11.30)

1. Chrzest należy zgłosić najpóźniej na początku tygodnia przed niedzielą chrzcielną. 
w przypadku dzieci spoza parafii wymagana jest pisemna zgoda własnego proboszcza.

2. Rodzicami chrzestnymi mogą być praktykujący katolicy, którzy przyjęli sakrament bierzmowania. powinni okazać stosowne zaświadczenie od proboszcza własnej parafii.

Chrzestnymi nie mogą być osoby
niepraktykujące;
-pozostające w cywilnych związkach małżeńskich;
-uczniowie objęci obowiązkiem katechezy a nie uczestniczący w niej.

3. Rodzice i chrzestni zobowiązani są do przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania.

4. W tygodniu poprzedzającym chrzest należy zgłosić się do kancelarii parafialnej w celu spisania Aktu chrztu. Należy wtedy okazać Akt Urodzenia dziecka z USC  i dane dotyczące rodziców chrzestnych (imię nazwisko, data urodzenia, adres).

5. W przypadku uzasadnionych wątpliwości, czy dziecko zostanie wychowane w duchu wiary katolickiej, chrzest może zostać odłożony.

 Wykaz potrzebnych dokumentów:

    akt urodzenia dziecka z USC /odpis/,

    wyciąg z aktu ślubu kościelnego rodziców (chyba, że ślub był w naszej Parafii),

    dane o rodzicach chrzestnych /imiona, nazwisko, data i miejsce urodzenia, adres zamieszkania,

    zaświadczenia z Parafii zamieszkania rodziców chrzestnych o praktykowaniu wiary.

 

Sakrament Bierzmowania

 

Bierzmowanie jest to sakrament, w którym Duch Święty udziela się człowiekowi ochrzczonemu jako Dar. 
Istotny obrzęd bierzmowania składa się z trzech elementów wykonywanych równocześnie.

Są to:

1.                  Namaszczenie olejem znaku Krzyża na czole ochrzczonego.

2.                  Nałożenie ręki biskupa na jego głowę.

3.                  Słowa: "Przyjmij znamię daru Ducha Świętego".

W Kościele rzymskokatolickim zwyczajnym szafarzem bierzmowania jest biskup. W pewnych okolicznościach bierzmować może kapłan upoważniony do tego przez prawo kościelne.

Skutki bierzmowania są następujące:,

                  udoskonala łaskę chrztu

                  ściślej jednoczy nas z Chrystusem,

                  pomnaża w nas dary Ducha Świętego,

                  udoskonala naszą więź z Kościołem,

Bierzmowanie przyjmuje się raz w życiu! Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, nie może być powtarzane ze względu na niezatarty charakter, czyli znamię Chrystusa, które wyciska na duszy chrześcijanina.

Obrzędy sakramentu:
Obrzędy sakramentu bierzmowania zawsze oznaczały udzielanie się Ducha Świętego bierzmowanemu. Początkami obrzędy te sięgają czasów apostolskich. Apostołowie, bowiem wkładali ręce na ochrzczonych i otrzymywali Ducha Świętego. Biblijny obrzęd sakramentu bierzmowania był krótki.

Składał się z modlitwy i włożenia rąk. Do tego istotnego obrzędu Tradycja w III wieku dodała: znak krzyża kreślony na czole i namaszczenie olejem świętym.
Za wzorem Apostołów, w pierwotnym Kościele sakramentów chrztu i bierzmowania udzielano w czasie jednej akcji liturgicznej i nazywano je sakramentami wtajemniczenia chrześcijańskiego. Do wtajemniczenia należała także pierwsza Komunia św. W Tradycjach Apostolskich św. Hipolita Rzymskiego te trzy sakramenty stanowią jeszcze jedną całość.

W wyniku odnowy liturgicznej, obecne obrzędy sakramentu bierzmowania są następujące:

                  przedstawienie kandydatów biskupowi;

                  przemówienie biskupa do kandydatów, uwzględniające wszystkich wiernych obecnych;

                  odnowienie przyrzeczeń chrzestnych;

                  modlitwa biskupa o dary Ducha Świętego, z wyciągniętymi rękami nad kandydatami;

                  udzielenie sakramentu bierzmowania każdemu kandydatowi z osobna;

                  modlitwa powszechna;

                  błogosławieństwo końcowe.

Nakładanie rąk na głowę jest gestem biblijnym (Rdz 48, 14; Kpł 9, 22; Lb 8,10; 27, 25...), który w liturgii należy do najstarszych obrzędów. W sakramencie bierzmowania włożenie ręki biskupa na głowę kandydata oznacza iż Duch Święty udziela mu się jako niewymowny Dar. W Dziejach Apostolskich czytamy, że Apostołowie wkładali ręce na ochrzczonych i otrzymywali Ducha Świętego (Dz 8, 15-17; 19, 5-6).

Krzyż jest świętym znakiem odkupienia (Koi l, 20) i wiary świętej (l Kor 1,17). Jest pieczęcią, którą nosi na sobie każdy, kto służy Bogu (Ap 7,4). Wśród symboli chrześcijańskich zajmuje naczelne miejsce. Kreślenie znaku krzyża na czole bierzmowanego oznacza, że ma on prawo i obowiązek wyznawania swojej wiary świętej, która jest jego chlubą i nie powinien się jej wstydzić lecz odważnie ją wyznawać i bronić jej. Naznaczenie krzyżem zobowiązuje bierzmowanego do pewnej dyscypliny osobistej, polegającej na prowadzeniu swojego życia zgodnie z wymogami Ewangelii.

Krzyżmo święte jest oliwą zmieszaną z balsamem i poświęconą uroczyście przez biskupa we Wielki Czwartek, podczas tzw. Mszy Krzyżma. Nazwa Krzyżmo wywodzi się z Imienia: Chrystus (Christus - Chrisma - Krzyżmo) Symbolizuje Chrystusa, w którym człowieczeństwo złączone jest z Bóstwem.

Namaszczenie świętym olejem symbolizuje upodobnienie bierzmowanego do Chrystusa. Podobieństwo to jest niezniszczalne i nosi nazwę znamienia Pańskiego lub pieczęci. Sprawcą tego podobieństwa i zjednoczenia z Chrystusem jest Duch Święty. Stąd bierzmowany przez to święte namaszczenie ma pełne prawo do nazwy "chrześcijanin" czyli należący do Chrystusa i Jego Kościoła.

Oliwa w zastosowaniu liturgicznym symbolizuje Ducha Świętego, który jest źródłem darów nadprzyrodzonych. On przy chrzcie w Jordanie zstąpił na Jezusa i uczynił Go Chrystusem, to znaczy Namaszczonym czyli Mesjaszem. Namaszczenie bierzmowanego oznacza umocnienie chrzestnych więzi z Chrystusem.

Balsam uzyskuje się z pewnego gatunku tropikalnego rododendronu przez nacięcie skóry. W takim sposobie uzyskiwania balsamu św. Ambroży dostrzega obraz łask wypływających z przebitego boku Chrystusa. Oprócz właściwości leczniczych, balsam posiada bardzo miły zapach. Przy poświęcaniu Krzyżma miesza się balsam z oliwą, by symbolizował ludzi, którzy udoskonaleni w sakramencie bierzmowania roztaczają w swoim środowisku miły aromat cnót chrześcijańskich. Św. Paweł mówi, aby bierzmowani chrześcijanie byli miłą Bogu wonnością Chrystusa (2 Kor 2, 15).

 Wykaz potrzebnych dokumentów:

                  metryka chrztu,

                  zaświadczenie o uczestnictwie w katechizacji lub ostatnie świadectwo katechizacji,

                  uczestnictwo w katechezach przygotowawczych,

                  egzamin z zakresu wiedzy religijnej.

Sakrament Eucharystii  

Na ustanowienie Eucharystii Chrystus przygotowywał słuchaczy przez cudowne rozmnożenie chleba i przez mowę eucharystyczną, w której powiedział: "Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto pożywa ten chleb, będzie żył na wieki... Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne... trwa we Mnie, a ja w nim" (J 6, 51.54.56). 
Chrystus ustanowił Eucharystię podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy wziął chleb, dzięki czynił, połamał go i podał uczniom, mówiąc: "To jest Ciało moje, które za was będzie wydane; czyńcie to na moją pamiątkę". Po Wieczerzy powiedział nad kielichem: "Ten kielich, to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana (Łk 22, 19-20).

Msza św. jest celebracją Eucharystii i obejmuje:

                  Głoszenie słowa Bożego,

                  Dziękczynienie składane Bogu Ojcu za wszystkie Jego dobrodziejstwa, a zwłaszcza za to, że darował nam Syna,

                  Konsekrację chleba i wina,

                  Uczestniczenie w uczcie liturgicznej przez przyjmowanie Ciała i Krwi Pańskiej

Przewodniczy Mszy św. tylko kapłani ważnie wyświęceni mogą przewodniczyć Ofierze eucharystycznej i konsekrować chleb i wino, aby stało się Ciałem i Krwią Chrystusa Pana.

Komunię świętą może przyjmować ten, kto jest w stanie łaski. Jeżeli ma świadomość, że popełnił grzech śmiertelny, powinien najpierw otrzymać rozgrzeszenie w sakramencie pokuty. Jest rzeczą właściwą, by wierni, jeśli tylko są odpowiednio usposobieni, przyjmowali Komunię za każdym razem, gdy uczestniczą we Mszy świętej. Zobowiązani są do tego przynajmniej raz w roku, możliwie w okresie Wielkanocy.

Przyjmowanie Chrystusa w Komunii świętej:

                  pogłębia zjednoczenie z Nim,

                  gładzi grzechy powszednie i chroni przed ciężkimi,

                  umacnia jedność Kościoła,

                  jest zadatkiem przyszłej chwały.

W czasie mszy adorujemy Najświętszy Sakrament gdyż jest to postać Chrystusa a
nawiedzenie Najświętszego Sakramentu jest dowodem wdzięczności, miłości i obowiązkiem względem Chrystusa Pana.

Wykaz potrzebnych dokumentów:

                  metryka chrztu dziecka.

Sakrament pokuty i pojednania

 

W sakramencie pokuty Bóg przebacza grzechy popełnione po chrzcie świętym, przez rozgrzeszenie kapłańskie. Sakrament ten nazywany jest także: sakramentem nawrócenia, spowiedzią święta, sakramentem pojednania.
Pan Jezus ustanowił sakrament pokuty w dniu zmartwychwstania, gdy stanął wśród Apostołów w Wieczerniku, tchnął na nich i powiedział:"Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane"; (J 20,19-23).
Składa się z trzech aktów penitenta oraz z rozgrzeszenia kapłańskiego.

Aktami penitenta są:

                  Żal za grzechy (skrucha) jest to boleść duszy z powodu obrażenia Pana Boga, najlepszego Ojca. Jeżeli źródłem żalu jest miłość do Boga, wtedy żal jest "doskonałym"; jeśli opiera się na innych motywach, wtedy nazywamy go "niedoskonałym".

                  Spowiedź święta jest to wyznanie przed kapłanem wszystkich grzechów ciężkich, których penitent jeszcze nie wyznał, a które przypomniał sobie po starannym zbadaniu swego sumienia. Wyznanie grzechów powszednich nie jest samo w sobie konieczne, niemniej jest przez Kościół żywo zalecane.

                  Kapłan na spowiedzi zadaje penitentowi wypełnienie pewnych czynów "zadośćuczynienia" lub "pokuty", by wynagrodził szkody spowodowane przez grzech i postępował w sposób godny ucznia Chrystusa.

Spowiednikiem może być tylko kapłan, który został upoważniony przez władzę kościelną do spowiadania, może przebaczyć grzechy w imieniu Chrystusa.
Kapłan udziela rozgrzeszenia.

Po wyznaniu grzechów z żalem, penitent otrzymuje pouczenie i pokutę, po czym kapłan udziela rozgrzeszenia, wypowiadając słowa:
" Bóg Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat za sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego". Penitent odpowiada: Amen.

Skutkami duchowymi sakramentu pokuty są:

                  pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskał łaskę Bożą, pojednanie z Kościołem,

                  darowanie kary wiecznej, związanej z grzechami śmiertelnymi,

                  darowanie, przynamniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechów, pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa,

                  wzrost sił duchowych do walki ze złem.

Drogę powrotu do Boga nazywamy nawróceniem się od popełnionych grzechów oraz mocne postanowienie poprawy na przyszłość. Źródłem nawrócenia jest nadzieja na miłosierdzie Boże.

 

Sakrament małżeństwa 

Informacje dla Narzeczonych: 

Przez małżeństwo rozumiemy przymierze, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz na rodzenie i wychowywanie potomstwa. Zawierane między ochrzczonymi zostało podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.

Święty Paweł Apostoł napisał: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół... Tajemnica to wielka, a ja mówię" w odniesieniu do Chrystusa o do Kościoła" (Ef 5, 25.32).

Rola sakramentu małżeństwa: udziela łaski miłowania się wzajemnie tą miłością, jaką Chrystus umiłował Kościół. Łaska sakramentu udoskonala, zatem ludzką miłość małżonków, umacnia ich nierozerwalną jedność ich na drodze do życia wiecznego. Małżeństwo jest w Kościele stanem publicznym, dlatego powinno być zawierane publicznie w ramach celebracji liturgicznej i wobec zgromadzenia wiernych.

Do cech istotnych małżeństwa należy:

                  jedność,

                  nierozerwalność,

                  otwartość na przyjęcie dzieci.

Osoby rozwiedzione zawierające nowy związek nie są wyłączone z Kościoła, ale nie mogą przystępować do Komunii świętej. Powinni prowadzić życie chrześcijańskie bez ponownego związku i wychowywać swoje dzieci w wierze.
Chrześcijański dom rodzinny jest miejscem, gdzie dzieci otrzymują nauczanie wiary, i dlatego słusznie nazywa się go "Kościołem domowym", wspólnotą łaski i modlitwy, szkołą cnót ludzkich i miłości chrześcijańskiej.

Wykaz potrzebnych dokumentów:

                  aktualne, tj. z datą do 3 miesięcy wstecz, metryki chrztu,

                  dowody osobiste,

                  ostatnie świadectwo katechizacji,

                  świadectwo bierzmowania,

                  zaświadczenie o ukończeniu katechizacji przedmałżeńskiej,

                  zaświadczenie z uczestnictwa w spotkaniach w poradni przedmałżeńskiej,

                  zaświadczenie z USC /niezbędne gdy małżonkowie chcą, aby ślub kościelny pociągał za sobą również skutki cywilno - prawne tzn. ślub konkordatowy/ lub akt ślubu, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny.

Sakrament namaszczenia chorych

Namaszczenie chorych jest to sakrament, który udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu ciężką chorobą lub starością.

W Biblii ukazany jest w liście św. Jakuba. Czytamy: "Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" (Jk 5, 14-15).

Stosowny czas na przyjęcie namaszczenia chorych zachodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpieczeństwa śmierci z powodu choroby lub starości. Sakrament chorych chrześcijanin może przyjmować ile razy zostaje dotknięty ciężką chorobą; również wtedy, gdy nastąpiło nasilenie choroby.

Sakrament udzielany jest przez kapłanów, używając oleju poświęconego przez biskupa, a w razie potrzeby przez kapłana, który namaszcza chorego. Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego, z towarzyszącą modlitwą o specjalną łaskę płynącą z tego sakramentu.

Skutki specjalnej łaski sakramentu namaszczenia chorych są następujące:

                  zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla dobra chorego i całego Kościoła,

                  umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień związanych z chorobą lub starością,

                  przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty,

                  powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu chorego,

przygotowanie na przejście do życia wiecznego.

Sakrament kapłaństwa 

·         Sakrament święceń jest sakramentem, dzięki któremu posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, nadal jest spełnianie w Kościele aż do końca czasów. Jest to więc sakrament posługi apostolskiej. Obejmuje on trzy stopnie: episkopat, prezbiteriat i diakonat. Pełniący urząd święceń wykonują swoja posługę wobec Ludu Bożego przez nauczanie, kult Boży i rządy pasterskie.

·         Sakrament święceń udzielany jest przez włożenie rąk, któremu towarzyszy uroczysta modlitwa konsekracyjna. Prosi się w niej Boga, by otrzymującemu święcenia udzielił łask Ducha Świętego, potrzebnych dla jego posług. Święcenia wyciskają niezatarty charakter sakramentalny.

·         Kościół udziela sakramentu święceń tylko mężczyzną ochrzczonym, których zdolności do wykonywania posługi kapłańskiej zostały staranie rozeznane.

 

 Pogrzeb katolicki

Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go "w ręce Ojca". Ofiaruje on Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej.

(Katechizm Kościoła Katolickiego)

 

1.       Pogrzeb jest czynnością liturgiczną nawiązującą do religijności zmarłego i wyrazem wiary jego rodziny.

 

2.       Formalności związane z pogrzebem rodzina załatwia w kancelarii parafialnej, przedstawiając następujące dokumenty:

 akt zgonu z USC;

informację o przyjęciu sakramentów św.

 

3.       Modlitwa, a zwłaszcza pełne uczestnictwo we Mszy św. pogrzebowej (przyjęcie Komunii św.) jest najcenniejszym darem dla zmarłego.

 

4.       Pogrzeb katolicki nie przysługuje tym, którzy świadomie i dobrowolnie zerwali łączność z Kościołem lub zmarli bez pokuty w gorszących okolicznościach albo z pogardą dla religii i Kościoła, uparcie odmawiając przyjęcia sakramentów.

 

Kalendarz liturgiczny

Słowo na niedzielę

Ostatnio dodane...